Lifestyle

Help, ik ben een hockeymoeder!

“Schiet nou eens op met omkleden, over twintig minuten begint je training! Heb je je bitje? Tas? Ok, we gaan!” Dit is ongeveer hoe het drie keer per week bij mij in huis gaat. Oudste Zoon (9) en Dochter (7) zitten op hockey. Ik had nooit gedacht dat ik nog eens bij de hockeyclub terecht zou komen. Maar het is gebeurd: ik ben officieel een hockeymoeder geworden. Help!

Toen Oudste Zoon had bedacht dat hij wilde gaan hockeyen, schoten mij een aantal dingen te binnen. Punt één: ik heb geen benul van de spelregels. Punt twee: dat is echt niet mijn sociale klasse. Punt drie: wat moet hij allemaal hebben? En punt vier: wat kost dat wel niet allemaal?

Help, wat zijn de regels?

Het probleem van de spelregels was zo opgelost. De trainer die deelde aan alle ouders een blaadje met de spelregels uit. “Ok, dit ga ik kopiëren en op mijn keukendeur plakken, op de spiegel en onder mijn kussen. Want reken maar dat deze moeder straks weet wat de spelregels zijn.” Inmiddels heb ik geleerd dat je ook zonder de regels perfect te kennen prima kunt genieten van een potje hockey.

Er zijn echter ook ongeschreven regels. Dat je als ouder niet teveel mag roepen langs de lijn bijvoorbeeld. Voor mij een hele opluchting, want al dat gekrijs van ouders langs het voetbalveld op zaterdag word ik niet blij van. Nee, geef mij dan maar hockey. Aanmoedigen mag altijd, maar met gepaste stemverheffing. Wist je trouwens dat het wetenschappelijk bewezen is dat roepen tegen sporters juist averechts werkt? Ja echt, dan gaan ze namelijk uit hun “beweegstand” in hun “denkstand” en dat is funest voor een prestatie. Kortom, je kind sport echt beter als je niet de hele tijd tegen hem gaat staan krijsen wat hij moet doen.

Hockey is voor kakkers

Het sociale klasse puntje…Hockey was in mijn beleving een sport voor de hogere sociale klasse, de kakkers, de mensen die véél geld verdienen. Op de hockeyclub doet iedereen het met iedereen en dat gebeurt vooral tijdens de zeer gezellige hockeyfeesten. Toch? Na ruim anderhalf jaar hockeymoeder zijn, kan ik niet anders concluderen dan dat het 100% meevalt. Ja, er zijn waarschijnlijk meer ouders die een boven modaal inkomen hebben. En nee dat zijn niet allemaal “kakkers”. Of iedereen het met iedereen doet weet ik niet en dat boeit mij ook niet (zeg ik stoer). Misschien is onze hockeyclub wel een uitzondering hoor, geen idee. Heel stiekem voel ik mij hier toch wel thuis…

Hockey is voor de rijke mensen

Tja, wat  kost een lidmaatschap bij de hockeyvereniging? Sommige clubs hebben een hoge entreefee waarbij je als ouder eerst nog langs de ballotagecommissie moet. Bij andere clubs speelt je kind in een hoger team als je als ouder meer geld betaalt. Belachelijk vind ik dit. Laat kinderen lekker genieten van hun sport en zichzelf ontwikkelen en laat dit onafhankelijk zijn van hoeveel geld jij als ouder in te brengen hebt. Bij onze club is de contributie prima te betalen trouwens. Iets meer dan de contributie van de voetbalclub, maar zeker niet alleen voor rijke mensen!

En dan dat bitje..

Voor de eerste training had ik in ieder geval scheenbeschermers en een bitje nodig. En daar lag gelijk een uitdaging. Moet je echt een klomp voorgevormd plastic in kokend water leggen en daarna in de mond van je kind stoppen om het passend te maken? Ik had als jonge moeder geleerd dat kinderen en kokend water niet samen mogen gaan. “Ligt dit in heet water mama?” vroeg Oudste Zoon. “Ja schat, dat doen we zo in je mond en dan past het straks goed om je tanden.” “Maar mam, dat doet toch pijn?” En toen heb ik een beetje, een héél klein beetje maar, gebluft. “Nee schat, dat valt best mee.” Ik had geen idee hoe lang je het na het hete water onder een koele kraan mocht houden, zodat het niet meer heet was. Je begrijp misschien dat ik gretig gebruik maakte van de mogelijkheid om een op maat gemaakt bitje op de club te bestellen. Even in een bonk klei happen en je hebt een paar weken later een perfect passend bitje. Decadent? Misschien een beetje. Maar ik hoef niet meer met zo’n bitje te gaan sukkelen.

Voor geen goud!

Maar het aller- allerleukste van hockeymoeder zijn vind ik dat ik mijn kinderen zie genieten en zichzelf ontwikkelen. De glunderende gezichtjes na het maken van een doelpunt. De grote verhalen dat hij “echt profhockeyer” wil worden. En het plezier dat ze hebben in de sport. Ik heb er niet bewust voor gekozen om een hockeymoeder te worden, maar zou het voor geen goud willen missen…

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Michael Muller 25/04/2016 at 18:23

    Leuke beleving en artikel Geja!! ????

    • Reply Geja 25/04/2016 at 19:58

      Dankjewel Michael!

    Leave a Reply