boek schrijven
Mijn boek

Mijn boek schrijven: een nieuwe illustrator

Een boek schrijven gaat niet helemaal vanzelf. Althans, dat is mijn ervaring. Bijna een jaar geleden gaf ik mijzelf een schop onder mijn kont en ging van start. Het winnen van de schrijfwedstrijd in oktober was de katalysator voor het schrijven van de tekst van een prentenboek. Het verhaal zat al lang in mijn hoofd. Nadat de ruwe versie van de tekst klaar was, moest ik op zoek naar een illustrator. Uiteindelijk had ik een fantastische  en aardige illustrator gevonden. Voor de zomer hebben we echter, in goed overleg, de samenwerking verbroken. Wat nu?

Een prentenboek schrijven zonder illustraties?

Aadje Piraatje, de Gorgels, Rupsje Nooitgenoeg en vele anderen: zonder illustraties zijn deze boeken veel minder leuk om te lezen. Illustraties in een prentenboek vullen niet alleen de tekst aan, maar zorgen ervoor dat een kind het verhaal belééft. Een prentenboek schrijven zonder illustraties is gewoon geen optie. Ik had dus een probleem en de twijfel sloeg direct toe. ‘Wil ik dit boek nog wel uitgeven?’, dacht ik bij mijzelf. Misschien was het boek schrijven, zonder dat ik een tastbaar eindresultaat in handen kreeg, al voldoende voor mij? Ik besloot de beslissing even links te laten liggen en lekker van een welverdiende vakantie te gaan genieten.

Dit boek schrijven en uitgeven is een missie

Het onderwerp bleef ook na de vakantie aan mij knagen. Als iemand vroeg hoe het met mijn boek ging, kreeg ik een naar gevoel in mijn buik. Ik baalde en soms voelde het als falen, maar sterker nog was het gevoel dat dit boek schrijven en uitgeven voor mij erg belangrijk is. Niet alleen voor mij, maar ook voor een heleboel gezinnen die hetzelfde meemaken als wat ik heb meegemaakt: opa of oma heeft COPD en je wilt je kind voorlezen over deze ziekte. Net zoals je kinderen die een familielid hebben met kanker wil voorlezen, zodat ze situaties herkennen en begrijpen. En dat boek kon ik nergens vinden toen ik het zelf hard nodig had. Kortom, het is echt een missie geworden om dit boek te schrijven en uit te geven. De keus om door te gaan met het uitbrengen van dit prentenboek nam ik nadat een vriend van ons na lange tijd weer op bezoek kwam. Toeval? Nee, dat geloof ik niet.

Ik pak de draad van mijn boek voorzichtig op

Hoe het gesprek met die vriend verder ging, hou ik graag voor me, maar het resultaat is wel dat ik voorzichtig met een hele leuke, spontane, enthousiaste vrouw een gesprek heb gehad over het illustreren van mijn boek. Haar werk past bij het boek, hoewel de stijl compleet anders is dan waar ik in eerste instantie mee begonnen was. Naast dat ik wel vertrouwen heb in haar kwaliteiten, is er ook een klik tussen ons. En dat is net zo belangrijk! Als we besluiten te gaan samenwerken, is het fijn dat het goed voelt om te durven zeggen wat je wilt, wat je mooi vindt en waar je bij elkaar’s werk verbeteringen kunt aanbrengen. De dosis ervaring die ze meebrengt is dan extra fijn;) Kortom, ik ben hoopvol en merk dat de motivatie er weer is. De afgelopen maanden lag het boek stil en zat er weinig schot in, maar nu zie ik weer een lichtpuntje aan het einde van een lange gang.

Heel voorzichtig durf ik de draad van mijn eigen boek weer op te pakken. Ik neem er de tijd voor om het stap voor stap uit brengen. Eerst de illustraties. Niets is zeker en het is een groot project, maar stap 1 is er: ik geloof dat ik een mogelijke illustrator heb gevonden 🙂

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply