COPD
Schrijven

Mijn moeder had COPD: inspiratie voor mijn boek

Terwijl ik een shampoo uit het schap van de drogist pak, hoor ik naast mij een bekend geluid. ‘Tssshht…tssshht…tssshht’, klinkt het met regelmatige tussenpozen. Het is het geluid van het ontsnappen van lucht uit een zuurstoffles. Ik draai mijn hoofd en zie een vrouw van een jaar of zestig met een slangetje in haar neus. ‘COPD’, denk ik, hoewel ik dat niet bij haar verifieer. Ik sluit mijn ogen en zie mijn moeder. Ik hoor hoe de zuurstof uit haar zuurstoffles ontsnapt. Ik ben voor even weer terug in haar huis, waar ik bijna elke dag van de week kwam controleren hoe het met haar ging. Ik zie mijzelf weer zitten in het ziekenhuis, bij de Eerste Hulp, nadat een exarcebatie weer bezit van haar longen had genomen. Mijn moeder had COPD.

Mijn moeder en COPD

Het was 13 april 2007. Oudste Zoon was pas zes maanden oud en mijn moeder kreeg een dubbele longontsteking met daarbij een ernstige bloedvergiftiging. Het was kantje boord, toen mijn broertje en tante haar thuis aantroffen. De artsen hebben haar leven gered door haar langdurig onder hoge druk te beademen. Veel longblaasjes zijn hierdoor kapot gegaan en aangezien ze vanaf haar 16e al rookte, waren haar longen niet al te best. Ik hing een foto van Oudste Zoon boven haar bed op de IC, omdat dat haar reden zou zijn om te blijven leven. Mijn broertje en ik zaten allebei goed op hun plek en ondanks dat we nog jong waren (26 en 24 jaar), dacht ik dat wij niet de reden voor haar zouden zijn om ècht alles op alles te kunnen zetten. Mijn moeder gaf later toe dat het haar had geholpen om die foto te zien, zodra ze haar ogen open deed. Dit mannetje wilde ze zien opgroeien.  Ze hebben nog zes jaar van elkaar kunnen genieten.

Ze verlegde steeds haar grens

Mijn moeder heeft mij gebaard, verzorgd en opgevoed zoals een moeder dat doet. Tijdens haar ziekbed heeft ze laten zien hoe sterk de wil van een mens kan zijn. Op de momenten dat haar ziekte mij een zware lijdensweg leek, genoot zij nog van kleine dingen: de treurwilg die aan de overkant van de straat nieuwe blaadjes kreeg, bijvoorbeeld. Mijn moeder heeft haar grens zo vaak verlegd. Haar grens van een leefbaar leven.

Maar wat betekende COPD voor mij?

COPD is een ziekte waar menigeen het verloop niet van kent. Als je niemand in je omgeving hebt die met deze ziekte kampt, heb je waarschijnlijk ook geen idee. En dat terwijl er in ons land bijna 600.000 mensen met COPD zijn (bron: Longfonds). Kanker, ja daar weten veel mensen wel wat van. Daar zijn ook genoeg (kinder)boeken over geschreven.
Ik heb mijn moeder zien aftakelen, vechten en verliezen. Ik heb met haar tot midden in de nacht op de Eerste Hulp gezeten, omdat ze een exarcebatie (plotselinge verergering van haar klachten) kreeg. Ik heb haar vaak in het ziekenhuis opgezocht, nadat ze was opgenomen met de zoveelste longontsteking. Ik zorgde dat er hulp in huis was. Ik heb haar bijna gesmeekt extra thuishulp toe te laten. Dat werkte niet altijd. Accepteren en loslaten is zo ontzettend moeilijk geweest.

Ik belde haar niet om te horen hoe het met haar ging, maar ging een kopje koffie bij haar drinken. Hoe zag ze eruit? Hoe benauwd was ze? Had ze de zuurstof iets hoger staan dan anders? Mijn moeder kon namelijk prima verbloemen hoe ze zich voelde, maar ik prikte daar doorheen.
De moeder-dochterrelatie draaide zich om. Ik zorgde voor mijn moeder in plaats van mijn moeder voor mij.

Er was geen enkel boek waarin mijn kinderen hun oma konden herkennen

Ik heb mijn kinderen uitgelegd wat voor ziekte oma had. Er was geen enkel prentenboek over COPD dat mij hierbij kon helpen. Geen enkel boek waarin mijn kinderen het verhaal van hun oma een beetje konden herkennen. Ik heb gezocht en gezocht, maar vond hier niets van. Niets!

Mijn missie in 2017: kinderen herkenning bieden met mijn prentenboek

Op 11 mei 2013 overleed mijn moeder. Zij was 58 jaar, ik 32. Ik heb haar hand vastgehouden, terwijl zij ons losliet. Ik heb haar voor de laatste keer gewassen en aangekleed. We hebben haar een prachtig afscheid kunnen geven. Haar kist was bedekt met gekleurde handafdrukken en schilderingen van de kleinkinderen. Precies zoals zij het had gewild.
Sinds haar overlijden loop ik met het idee van een prentenboek over COPD in mijn hoofd. Elke keer vond ik wel een excuus om er niet aan te beginnen. Dit jaar besefte ik: ‘Als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer’. Ik begon mijn idee vorm te geven. Ik zette woorden op papier die samen een verhaal begonnen te vormen. Een positief verhaal over een oma met COPD. Wat voor bijzondere dingen kun je wel met deze oma? Welke situaties zouden herkenbaar zijn voor andere kinderen met een opa of oma met COPD? En humor, ja dat moest er ook in. Er werd namelijk ook gelachen in huis. In Petra vond ik een illustratrice die mijn gevoel op papier wilde overbrengen. Heel bijzonder!
Mijn doel voor 2017 is het uitbrengen van dit boek, zodat ik andere ouders de mogelijkheid geef om hun kinderen voor te lezen uit een boek waarin ze hun opa of oma kunnen herkennen.

Bij de kassa van de drogist sta ik weer naast de mevrouw met de zuurstofslang. Ze heeft een setje lekker geurend badschuim uitgezocht.’Cadeautje voor iemand’, zegt ze. Zou die geur haar longen ook irriteren, zoals het bij mijn moeder deed? Is zij ook een oma? Zou ze mijn moeder hebben gekend? Zouden ze wellicht samen fysiotherapie hebben gevolgd? Al deze vragen spoken door mijn hoofd. Ik reken mijn shampoo af en loop de deur uit. “Tssshht…tssshht…tssshht”, hoor ik. Loslaten en accepteren is op sommige momenten ook voor mij nog moeilijk…

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply