prentenboek
Schrijven

Missie prentenboek: jouw hulp uit onverwachte hoek

We raakten in de bibliotheek in gesprek over mijn prentenboek. Ik ken je van een project waar ik eerder dit jaar aan heb gewerkt. Toen ik je vertelde over mijn missie om dit prentenboek uit te brengen, liet je mij weten dat het jouw wens is om een prentenboek te illustreren. Grappig, dat had ik nooit van jou verwacht. Ik zag jou als beeldend kunstenaar. Iemand die de prachtigste schilderijen op doek maakt. Toen bleek dat je nog veel meer kan en doet, greep ik deze hulp uit onverwachte hoek met beide handen aan.

Ik ben deze week bij je op de koffie geweest en samen hebben we vele dingen doorgenomen. Hoe zien mijn personages er volgens mij uit?  De omgeving waarin het verhaal speelt? Welk jaargetijde is het? Welke technieken spreken mij aan? Van alles hebben we besproken. Bij thuiskomst zat ik nog vol adrenaline.

Zonder klik geen boek

Het fijnste vind ik dat er een klik tussen ons is. Dat ik mij op mijn gemak bij je voel. Niet geheel onbelangrijk, gezien de persoonlijke noot in dit verhaal. Je wilt mijn gevoel in de prent vangen en merkt hoe belangrijk ik het vind dat dit boek er komt. Zonder klik zou iemand mijn boek niet mogen illustreren. Dat zou hetzelfde zijn als je kind naar een oppas brengen die je niet vertrouwt.

Ja, ik vind het spannend. Ja, ik ben zó benieuwd hoe jij mijn verhaal vangt in je illustraties. Maar het goede gevoel dat ik aan ons gesprek heb overgehouden, overheerst.

Stoute schoenen brengen je verder

Dat goede gevoel heeft mij vandaag over de streep getrokken. Ik heb contact gelegd met het Longfonds. Dit boek wil ik namelijk het liefst in samenwerking met hen (en een uitgever) uitgeven. Stoute schoenen brengen je nou eenmaal verder in het leven. Mijn stoute schoenen zijn nog vrij nieuw. De neus is nog krasloos, de veters nog mooi glad. Maar ik trok ze vandaag aan en ze zaten zó lekker! Ik hou ze voorlopig aan 🙂

De beren op de weg waar ik eerder over schreef, komen af en toe nog wel langs. Voor mij is de komst van dit prentenboek echter zó belangrijk en ik ben zó overtuigd van de waarde ervan, dat de beren na een tijdje omdraaien en keihard wegrennen. Ha! Ach, beren op de weg zijn helemaal niet zo erg. Ze laten mij even stilstaan bij wat ik doe. Nadenken over het nut van mijn plan, de weg naar mijn doel, de benodigdheden. Ze moeten alleen niet te lang mijn weg belemmeren.

Ga je mij verwonderen?

Nu ik nog een paar weken moet wachten op reactie van een uitgever, heb ik tijd voor bezinning. Tijd om na te denken ook hoe ik de volgende stap wil aanpakken. Daarnaast duik ik de bibliotheek in om nog beter voor mijzelf in beeld te brengen welke stijl ik wil in mijn boek, ons boek. Prenten in een prentenboek zijn namelijk net zo belangrijk als de tekst. Ze vullen elkaar aan, laten elkaar spreken en verwonderen elkaar. Ik heb jou verwonderd met mijn tekst, ga jij mij verwonderen met je illustraties?

Ik kijk ernaar uit!

P.S. De naam van de beeldend kunstenaar maak ik (nog) niet openbaar. Sommige lezers van mijn blog zullen het wellicht kunnen raden. Verzoek is om dit nog even voor je te houden, tot we de tip van de sluier kunnen oplichten met een kleurenpracht van jewelste.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply